Witam po kolejnym weekendzie, nie wiem jak u was ale podczas ostatnich dni w moim domu przelało się sporo wina. Deszczowa pogoda raczej temu sprzyjała. Podczas gdy kolejne butelki były opróżniane przez bawiących się ludzi, przyszedł mi do głowy pomysł na ten wpis. Dzisiaj dowiemy się jak sommelierzy degustują wino.




Czym jest degustacja?

Przez niektórych degustacja jest uważana za rodzaj sztuki i mimo, że mogłoby się wydawać inaczej jest to sztuka trudna, wymagająca wiedzy ale odpłacająca się niepowtarzalnymi wrażeniami łechtającymi wszystkie nasze zmysły. Degustacja polega na zaangażowaniu zmysłu wzroku, węchu i smaku i ocenie jakości wina, jego barwy, zapachu, i smaku. Dla osób zajmujących się tym profesjonalnie posiadanie wyczulonych zmysłów to tylko część wymogów, równie ważna jest odporność na działanie alkoholu. Poza tym ważna jest znajomość różnych technik degustacyjnych i doświadczenia. Wszystkie z tych cech da się wyćwiczyć w praktyce. Trzeba przyznać, że wyjątkowo przyjemnej.
Na degustację wina składają się trzy etapy. Podczas każdego z nich wina są oceniane za pomocą naszych zmysłów, celem każdego z nich jest ocena jak największej liczby cech danego typu wina

Ocena wizualna

Inaczej zwana oceną sukni wina. Proces degustacji rozpoczyna się tym etapem podczas, którego wzrokowo określamy wygląd wina w butelce jak i w naczyniu do degustacji. Najczęściej podczas degustacji wino przelewa się do karafki aby móc bez przeszkód ocenić jego barwę a jednocześnie umożliwić dekantacja (usunięcie ewentualnego osadu). Aby właściwie ocenić suknię wina należy trzymać kieliszek za nóżkę, przechylić go o 45 stopni i przyglądać się jego barwie na białym tle.

Jakkolwiek pompatycznie taka "degustacja wizualna" by nie wyglądała to może ona dostarczyć doświadczonemu sommelierowi wielu cennych informacji. Sam kolor i klarowność wina pomaga określić szczep z jakiego wino zostało winifikowane, wiek, technikę produkcyjną, oraz czas leżakowania w butelce. Zaskoczeni?

Ocena aromatu wina

Kolejnym etapem, który następuje po ocenie wizualnej wina jest ocena jego bukietu, czyli kolokwialnie mówiąc jego zapachu. Ta część degustacji składa się z 2 podetapów. Pierwszy następuje podczas gdy kieliszek stoi nieruchomo, a drugi odbywa się kiedy wino wprawi się w ruch wirowy w kieliszku. Ten zabieg ma na celu natlenienie wina w celu uwolnienia bogatszych aromatów. Podział na dwa etapy ma na celu porównanie zapachu przed i po wymieszaniu. Podczas tej degustacji zwraca się uwagę na ogólne wrażenia jakie wywołał zapach, intensywność oraz charakter wina. Podczas tego etapu największe znaczenie ma kształt kieliszka. (Jeżeli kiedyś się zastanawialiście jakie to ma właściwie znaczenie to kieliszki zwężające się u wylotu dostarczają bardziej skondensowane zapachy, natomiast z tych szerzej otwartej aromat ulatuje szybciej)  W tym etapie istotna jest umiejętność określenia aromatu już za pierwszym razem ponieważ z każdym kolejnym wdechem nasz zmysł powonienia staje się coraz bardziej nie wrażliwy na zapachy.

Smakowanie wina

Ostatnim i najbardziej istotnym etapem degustacji wina jest poznanie i ocena jego smaku. Polega on na wzięciu sporego łyku wina i rozprowadzenie go tak aby cała jama ustna miała z nim kontakt. Po przełknięciu wciąga się powietrze przez usta, dzięki czemu poznajemy najpełniejszy smak wraz ze wszystkimi jego walorami. Podczas tego etapu określa się przede wszystkim słodycz, lub kwaśność wina, zawartość tanin (związki powodujące lekkie odrętwienie jamy ustnej podczas degustacji. Są zawarte w skórkach i pestkach winogron) jego "ciężar" i zawartość alkoholu. Ten etap kończy się połknięciem wina, lub jego wypluciem do specjalnego pojemnika i powąchaniem już pustego kieliszka. To właśnie dzięki temu można ocenić najdokładniej wszystkie jego wartości. 

Podsumowanie

Jak można się domyśleć po przeczytaniu tej instrukcji degustacja wymaga nie małego doświadczenia i wiedzy na temat win. Dla niektórych jest to coś więcej niż tylko próbowanie alkoholu. Wiele osób zafascynowanych winem kolekcjonuje by uczcić wyjątkowe okazje, zamienia się to w hobby. Dzięki ćwiczeniom nasze zmysły ulegają wyostrzeniu co pozwala jeszcze dokładniej docenić wszystkie walory jakie ukrywa przed nami wino. 

Czy bylibyście zainteresowani wzięciem udziału w degustacji przeprowadzonej przez profesjonalnego sommeliera w naszej restauracji San Marco? ;)


[...]

Całość arty

Bardzo dobrze utrwalonym stereotypem jest, że wina są tym lepsze im są starsze. W tym wpisie objaśnię zasady jakim podlega starzenia się wina.

Kocham wszystko co stare: starych przyjaciół, stare czasy, stare obyczaje, stare książki, stare wina.
                                                           Oliver Goldsmith 1730-1774



Starzenie się wina jest bardzo ważnym elementem sztuki winiarskiej. Pierwsze wzmianki o starzeniu wina pojawiają się już w starożytności, już ówcześni ludzie wiedzieli, że leżakowanie wina wydobywa z niego ukryte wartości, jednak z uwagi na możliwości technologiczne były to głównie wina słodkie i mocne, które nie kwaśniały tak szybko. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego zapomniano o sztuce starzenia wina, ponieważ wina wtedy produkowane nadawały się do spożycia przez zaledwie kilka miesięcy. Jednak w XV wieku powrócono do prób wydobycia "czegoś więcej" z tego cudownego napoju i zaczęto eksperymentować, ze starzeniem win ze szczepu Riesling (szczep ten idealnie się do tego nadawał z uwagi na dobry balans kwasu i moszczu), proces ten udoskonalano przez przechowywanie win w chłodnych piwnicach, szpuntowanie (zatykanie) beczek w celu zapobiegania utleniania się wina. Przełom w tej dziedzinie nastąpił w XVII wieku, kiedy wprowadzono korkowane butelki o cylindrycznym kształcie, podobne do obecnie stosowanych.

A teraz niespodzianka! Jedynie 5% win ze  światowej produkcji, jest zauważalnie lepsza po starzeniu. Jeszcze mniej rodzai wina jest w stanie wytrzymać proces starzenia dłuższy niż 10 lat.

Proces starzenia wina w butelkach został zapoczątkowany w Anglii przez koneserów win bordoskich i porto. W XVII wieku zaczęto starzeć wino w pozycji horyzontalnej, zwykle w murowanych wnękach w piwnicy (ang. bin). Stąd wzięły się takie nazwy na etykietach jak: Penfolds Bin 707 Cabernet Sauvignon lub Lindemans Bin 50 Shiraz. Etykiety takie jak dzisiejsze pojawiły się dopiero w latach '60, XX wieku. Najłatwiejszym sposobem na przedłużenie życia wina jest jego alkoholizowanie czyli dodawanie do niego spirytusu winnego. W ten sposób powstają na przykład Porto.

Wina starzone mają w pełni wykształcony smak, charakter i aromat. Starzenie wina w dębowej beczce dodaje mu aromatu, szczególnie wanilii, oraz dostarcza tanin które chronią wino przed utlenieniem a więc również przed zepsuciem. Dąb również pogłębia i stabilizuje suknię wina (jego kolor). Aby dodać aromat dębu do tańszych win producenci używają dębowych wiór, które oddają jedynie namiastkę odpowiedniego leżakowania w beczkach. Do takiego starzenia najlepiej nadają się szczepy Cabernet Sauvignon, Pinot Noir, Shiraz i Nebbiolo. Idealnym białym szczepem do leżakowania jest sławny Chardonnay.

Aby wino mogło się poprawnie starzeć muszą być spełnione określone warunki. Wino trzymane w zbyt wysokiej temperaturze, lub wystawione na działanie promieni słonecznych bardzo szybko się psuje. W piwnicy do przetrzymywania wina temperatura nie powinna przekraczać 15 stopni Celsjusza i nie powinna spadać poniżej 10 stopni Celsjusza. Wilgotność nie powinna przekraczać 75%. Wyższa mogłaby mieć negatywny wpływ na etykietę i korek. Wino powinno być przetrzymywane w pozycji horyzontalnej aby nie doprowadzić do przesuszenia i utlenienia się korka. Ważnym jest również aby w piwnicy nie panowały nie przyjemne zapachy i aby była oddalona od urządzeń wytwarzających wibrację. 

Mam nadzieję, że po lekturze tego wpisu nie dacie się już poddać stereotypowi  o tym, że wino im starsze tym lepsze.

[...]

Całość arty

Teraz kiedy po lekturze poprzednich wpisów znamy charakterystykę najpopularniejszych szczepów białych i czerwonych winogron, opiszę jak wina powinno się podawać i jakie rodzaje wina pasują najlepiej do jakich potraw.


Jaka temperatura wina?




Temperatura podawania wina jest ważna ponieważ tylko w określonych warunkach wino oddaje pełnię swojego potencjału, smaku i aromatu. Poniżej znajdują się przedziały temperatur w jakich powinno być podawane wino. Należy pamiętać, że w momencie przelania go do kieliszka wino ogrzewa się o 1-2 stopnie Celsjusza.


Szampany i wina musujące: 6-8 stopni Celsjusza
Wina białe wytrawne i różowe: 8-10 stopni Celsjusza
Wina ziołowe: 12-14 stopni Celsjusza
Wina deserowe: 14-16 stopni Celsjusza
Wina czerwone wytrawne: 16-18 stopni Celsjusza

Należy pamiętać, że wina nie można gwałtownie schładzać, np. w zamrażalniku.
Wina białe i różowe powinny być serwowane w kubełku (cooler) z wodą z dodatkiem lodu, natomiast szampany powinny być serwowane w coolerze z lodem z dodatkiem odrobiny wody (bez niej lód przymarzałby do butelki)

Jak dobierać wino do potraw


Najbardziej ogólne zasady mówią, że wina białe serwuje się do ryb i drobiu oraz potraw, wina czerwone do wołowiny i wieprzowiny, natomiast wina słodkie do deserów. Jednak w tym wpisie bardziej zagłębię się w ten temat aby przedstawić wam wiedzę rzetelną i kompletną.

Do win białych wytrawnych najlepiej pasują: drób na zimno, wędliny, jaja w majonezie, gotowany lub pieczony schab i ryby w galarecie lub pikantnych sosach. 

Wina białe pół-wytrawne świetnie komponują się z pasztetami, rybami w sosach białych lub szarych oraz z kurczakiem

Wina czerwone wytrawne doskonale komponują się z potrawami ostrzejszymi i tłustszymi jak pieczenie z kaczki, królika, wieprzowiny i wołowiny. Poza tym idealnie nadają się do dziczyzny

Wina słodkie i półsłodkie podaje się do deserów

Szampany podawane są najczęściej do kawioru

Jeśli natomiast chodzi o sery to do serów twardych podaje się wina czerwone wytrawne a do pleśniowych wina białe. Do win różowych najlepiej smakują sery kozie. 

Jedyną potrawą do jakiej nie podaje się win są zupy, jednak i od tej zasady są wyjątki. Wina mogą być podawane do zup gęstych z dodatkami mięsa.


Należy pamiętać, że nie są to sztywne zasady i tak naprawdę nie ma nic zdrożnego w tym, że ktoś lubi np. białe wina do wołowiny... Wszystko to jest kwestią gustu, jednak powyższe zasady mogą ułatwić dobór odpowiedniego wina do potraw.






[...]

Całość arty

W ostatnim wpisie podzieliłem się z wami wiedzą na temat szczepów białych winogron. W tym poście opowiem o najpopularniejszych szczepach, z których produkuje się wino czerwone o ciemnych barwach, znane pod nazwą win czerwonych.








Cabernet Sauvignon - jest to zdecydowanie najszerzej rozpoznawalny szczep świata, dający wina najlepszej jakości. W węższych kręgach określany arystokratą win czerwonych. Jego plantacje można spotkać na całym świecie, zaczynając od gorącego Maroko, na chłodnej Nowej Zelandii kończąc. Daje szlachetne wina z dużą ilością tanin i garbników (substancje powodujące uczucie "drętwienia języka" przy degustacji wina). Wina tego rodzaju idealnie nadają się do leżakowania w dębowych beczkach. W zależności od warunków uprawy może dać wina bardziej przystępne, owocowe lub ostrzejsze i wytrawne. Spożywane bez leżakowania w beczkach, powinno być w kupażach z bardziej łagodnymi szczepami, takimi jak Merlot.

Pinot Noir - Jest to szczep bardzo ceniony z uwagi na swoją jakość ale także z uwagi na trudność uprawy i podatność na choroby. Jest bardzo wrażliwy na pleśń i wilgoć, ponadto jest bardzo wymagający odnośnie temperatur. Daje wina jaśniejsze od innych szczepów czerwonych ale za to pełne, o owocowych aromatach. Mimo tego, że wymaga dużej dbałości o uprawę, występuje w każdym kraju słynącym z produkcji wina. Leżakowany w beczkach nabiera aromatów cedru, tytoniu, wanilii i trufli, zamiast pierwotnych truskawek, wiśni, malin i jagód.

Syrah/Shiraz - obydwie formy zapisu nazwy tego szczepu są poprawne i stosowane w odniesieniu do jednego rodzaju winogron. Jest to szczep wywodzący się z Francji, jednak pełnię potencjału ukazuje uprawiany w Australii. Z reguły daje bardzo mocne wina o głębokiej barwie, aromatyczne i owocowe. Syrah pochodzi z Francji i tam daje najlepsze rezultaty. Jest często używany jako element kupaży win delikatniejszych, nadając im ostrzejsze nuty. Szczep ten wymaga leżakowania aby pokazać swój ostry i niepowtarzalny charakter.

Merlot - Charakteryzują go śliwkowe i czekoladowe nuty, szczep ten oryginalnie pochodzi z Francji i tam jest najczęściej uprawiany. Jest delikatny, dlatego jest używany w kupażach (zwykle ze szczepami Cabernet Sauvignon i Cabernet Franc). Gdy dojrzewa w dębinie rozwija aromaty śmietany, wanilii i owoców leśnych. Jego delikatność, wyrazistość smaku i stabilna struktura nie wymagają długiego leżakowania, dzięki czemu może być serwowane jako wino codzienne, młode. Wina pochodzące z Kalifornii winifikowane z tego szczepu są bardzo delikatne, miękkie i uniwersalne. Dzięki wysokiej zawartości cukru , może przez długi czas wciąż pracować w butelce.


Jeśli chodzi o szczepy win czerwonych to wszystko co dzisiaj dla was przygotowałem. Jeżeli chcielibyście abym rozwinął ten temat, czekam tylko na znak w komentarzach.
[...]

Całość arty

Winem możemy nazwać napój o średniej zawartości alkoholu (9%-18%), do którego wytworzenia użyto tylko i wyłącznie winogron. Jest to bardzo ważne, wszystkie napoje z domieszką innych owoców możemy nazwać co najwyżej napojami wino-podobnymi. W tym wpisie zaprezentuję najpopularniejsze szczepy białych winogron.


Chardonnay - Szczep białych winogron, jeden z najważniejszych i najszerzej uprawianych na całym świecie. Wytwarza się z niego białe wina wytrawne we Francji, szampany, najbardziej wytworne wina amerykańskie. Chardonnay uprawia się niemal w każdym kraju, który produkuje wino. Żaden inny szczep białych winogron nie nadaje się równie dobrze do leżakowania w beczkach dębowych. W zależności od regionu, w którym jest uprawiany oraz sposobu winifikacji znajdziemy w nim aromaty jabłek, melona, ananasa, dymu, wanilii, masła czy orzechów.



Riesling - uważany jest za jeden z najbardziej szlachetnych, jeśli nie najszlachetniejszych białych szczepów winnych na świecie. Wytwarza się z niego wszelkie możliwe wina: od wytrawnych po słodkie. Główną cechą Rieslinga jest bogactwo aromatu. Riesling daje trunki wielowymiarowe - od win o delikatnej owocowości do subtelnej kwasowości, po pełne zapachów kwiatów bzu, czy agrestu. Z wiekiem w Rieslingu pojawiają się charakterystyczne naftowe nuty.



Sauvignon Blanc - z tego szczepu otrzymamy bardzo aromatyczne i świeże wino. Szczep Sauvignin Blanc pochodzi z Doliny Loary we Francji. Wina z tej odmiany najlepiej spożywać jako młode. Bardzo rzadko winifikowany jest w dębowych beczkach. Wyczuwamy w nim aromaty agrestu, fig, skoszonej trawy. Cechą bardzo charakterystyczną tej odmiany jest intensywnie owocowa i świeża paleta.







Semillon - ten szczep odgrywa bardzo dużą rolę w Bordeaux, głównie jako domieszka do Sauvignon Blanc w świetnych winach włoskich Sauternes, fantastycznych w połączeniu z pasztetem z gęsich wątróbek i niebieskimi serami pleśniowymi. Można z niego otrzymać również aromatyczne wina wytrawne nadające się do długiego przechowywwania, o wyraźnym, ale przyjemnym aromacie siana, ziół i lanoliny (!). Te wina wytrawne, produkowane przede wszystkim w Australii, RPA i Chile, nadają się świetnie do ryb i skorupiaków


To są te najczęściej używane szczepy, przy produkcji win białych. Różnią się one kolorem, wielkością, oraz przede wszystkim smakiem i aromatem jaki można wydobyć przy produkcji wina. W naszej restauracji można znaleźć wina winifikowane z tych jak i wielu innych szczepów. Zapraszamy do degustacji!


[...]

Całość arty

La pizza della casa: San Marco

Pizza: Gdańska, San Marco
Pizza: Inferno, San Marco
Tak jak zostało Wam obiecane dzisiejszy wpis będzie traktował o PIZZY! Potrawie najbardziej kojarzonej z kuchnią włoską. Po lekturze tego krótkiego wpisu będziecie wiedzieli jak długą drogę przebyła pizza i jak bardzo, w ogólnej świadomości różni się od oryginału.

Czym jest pizza?


Początkowo pizzą nazywano placek z ciasta makaronowego, nasmarowany oliwą, natarty czosnkiem i posypany przyprawami. 
Obecna definicja nieco różni się od tej podstawowej. 
Obecnie za pizzę uważa się płaski placek z ciasta drożdżowego nazywanego "focaccia", posmarowany sosem pomidorowym, posypany tartym serem i innymi, bardzo różnorodnymi dodatkami, pieczony w bardzo gorącym piecu.

Krótka historia pizzy


Pierwsze wzmianki o pizzy pojawiają się w historii starożytnej Grecji. Źródła pisane, w których wspomniano o tej potrawie podają, że pojawiła się ona w starożytnym Rzymie około 500 lat p.n.e. 
Pomidory jako dodatek pojawiły się na pizzy, dopiero w XVII wieku, kiedy zostały przywiezione do Europy i od tamtej pory są nieodłącznym elementem tej potrawy.
Pierwsza pizza we współczesnym rozumieniu została przyrządzona jako królewskie danie w 1889 roku przez niejakiego Raffaele Esposito. Jako pierwsi mieli okazję jej spróbować królowa Włoch Małgorzata Sabaudzka oraz jej goście w Neapolu. Według danych źródłowych to właśnie tam powstała pierwsza Margherita z pomidorami, serem mozzarella i bazylią. Kolory dodatków miały symbolizować barwy narodowe Włoch.

Obecne rodzaje pizzy:


Pizza neapolitańska jest produktem zastrzeżonym przez Komisję Europejską i jest przyrządzana według ściśle określonych zasad: ze specjalnego rodzaju mąki, soli morskiej, sera mozzarella z mleka bawolego, oraz pieczona w piecu opalanym drewnem. Ciasto nie powinno być grubsze niż 3mm. Taka pizza powinna być pieczona przez 60-90 sekund w piecu o temperaturze 485 stopni Celsjusza

Pizza Lazio - o okrągłym kształcie i grubości ciasta 1-2 centymetry wypiekana w piecach elektrycznych. Najbardziej popularna i najczęściej spotykana w restauracjach serwujących pizzę.
Pizza sycylijska - jest to pizza o prostokątnym kształcie, na grubym cieście, z sosem pomidorowym, serem mozzarella i innymi dodatkami

Pizza biancha - Pizza tego rodzaju zamiast sosu pomidorowego cechuje się użyciem sosu białego na bazie mleka lub pesto. W Rzymie takie określenie odnosi się do chleba zapieczonego z oliwą, solą i liśćmi rozmarynu.


Podsumowanie


Pizza jako potrawa zmieniała się na przestrzeni lat, była daniem ludzi biednych, oraz bywała na królewskich dworach. Jej uniwersalność, niepowtarzalny smak, oraz wysokie walory odżywcze zakorzeniły ją w kulinarnych kulturach całego świata, jednak powinniśmy znać jej korzenie i pochodzenie, aby potrafić odróżnić pizzę tradycyjną od takiej z pizzerii na rogu.



[...]

Całość arty



W poniedziałki zawsze można spodziewać się wpisu na naszym blogu. Dzisiaj pojawia się ostatni z cyklu "Kilka słów o kawie". Po dzisiejszym tekście traktującym o sposobach parzenia kawy, temat mimo iż tak bogaty, wydaje mi się wyczerpany. Oczywiście, jeżeli chcielibyście powrotu do tego wątku bardzo chętnie zgłębię się w niego jeszcze bardziej, aby przedstawić wam sekrety jeszcze głębiej skrywane przez kawę. Tymczasem zapraszam do lektury tego wpisu o sposobach parzenia.





Sposób pierwszy: ekspres przelewowy

Kawa z takich ekspresów była szczególnie popularna jeszcze parę lat temu z uwagi na to, że ekspresy przelewowe są stosunkowo tanie i wydajne. Kawa z takiego ekspresu jest parzona automatycznie. Woda podgrzana do 80-90 stopni przelewa się przez mocno zmieloną kawę w papierowym filtrze skąd ląduje w podgrzanym dzbanku. Kawa taka nie powinna stać zbyt długo ponieważ traci to co jest w kawie najcenniejsze. Swój aromat.

Sposób drugi: Prasa Francuska

Wbrew pozorom za tą nazwą wcale nie kryje się maszyna 
drukarska lecz dzbanek w kształcie walca z dopasowanym
tłokiem, którego używa się do parzenia kawy. Alternatywnie jest nazywana kawiarką francuską. Kawa taka jest parzona przez 
3 - 4 minuty w wodzie o temperaturze około 92 - 94 stopni Celsjusza, po czym za pomocą wcześniej wspomnianego tłoka fusy są odfiltrowywane. W efekcie uzyskujemy kawę o ciężkim i bogatym smaku. Niektórym mogą przeszkadzać drobinki kawy, które nie opadły na dno, ale jest to urok kawy parzonej tym sposobem. 



Sposób trzeci: Chemex

Za tą tajemniczą nazwą kryje się urządzenie wynalezione przez niemieckiego chemika i filozofa Petera Schlumbohma, który swój wynalazek zaczął promować w stanach zjednoczonych w 1941 roku. W Polsce dopiero zdobywa popularność. Ciekawostką jest, że w 1956 roku został uznany przez Illinois Institute of Technology za jedno z najlepiej zaprojektowanych urządzeń wszechczasów.
Kawa w takim urządzeniu wsypywana jest do specjalnego filtra, który jest o 20-30% grubszy od standardowych filtrów przelewowych, dzięki temu tłuszcze zawarte w kawie nie trafiają do naparu. W efekcie otrzymujemy kawę o wyjątkowo delikatnym smaku z wysoką zawartością kofeiny. Kawa w takim urządzeniu powinna parzyć się 4 minuty.
Do ciekawostek należy zaliczyć fakt, że w popularnym serialu "Przyjaciele" kawa była parzona właśnie za pomocą tej metody.

Sposób czwarty: Ekspres ciśnieniowy

Najważniejszą rzeczą jaką należy powiedzieć o ekspresie ciśnieniowym jest to, że służy on tylko i wyłącznie do parzenia espresso. Wszystkie inne napoje takie jak latte czy americano powstają na bazie tej esencji kawy. 
Nieco upraszczając to proces parzenia espresso w ekspresie ciśnieniowym wygląda następująco:
Stosunkowo drobno zmieloną kawę wsypuje się do sitka, które umieszcza się w kolbie, po czym kolbę umieszcza się w tzw. grupie. Tam woda o temperaturze 88-92 stopni Celsjusza pod ciśnieniem przesącza się przez kawę przez optymalnie 25 sekund. ( Dłuższe parzenie oznaczałoby przepalenie kawy, która w efekcie byłaby kwaśna) Espresso, dzięki takiej metodzie parzenia ma jasnobrązową piankę nazywaną crema. Jest to typowo włoski sposób przygotowywania naszego ulubionego napoju.

Sposób piąty: Moka zwana caffettierą

Kolejnym z włoskich sposobów parzenia odbywa się przy użyciu dzbanka o specjalnej konstrukcji. Jest to świetny sposób na uzyskanie znakomitej kawy w domowych warunkach, ponieważ tego rodzaju sprzęt jest ogólnodostępny i nie drogi. Kawę w takim dzbanku przygotowuje się nalewając zimnej wody do dolnej komory, którą nakrywa się specjalnym sitkiem wypełnionym po brzegi nie ubitą kawą, po czym dokręca się górną część caffettiery i całość stawia na kuchence gazowej lub elektrycznej w celu podgrzania. Gorąca, parująca woda przesącza się przez zmieloną kawę  i wypływa w górnej części dzbanka. 
Sposób taki jest szczególnie polecany osobom, które piją kawę rozpuszczalną ponieważ nie tolerują fusów. Napój przyrządzony w ten sposób będzie dużo smaczniejszy i bardziej wartościowy.

Jeśli chodzi o wpisy dotyczące kawy to jest wszystko co dla was przygotowałem. Za dwa dni temat będzie niespodzianką, ale z całą pewnością możecie się spodziewać czegoś ściśle związanego z Włochami. Niektórzy mogliby powiedzieć, że będzie to symbol Włoch, przynajmniej z tej kulinarnej strony. Myślę, że zdradziłem już wystarczająco wiele. Jak zwykle czekam na wasze propozycje tematów w komentarzach! :)


[...]

Całość arty